Pod przewodnictwem biskupa Romana Pindla w Oświęcimiu odbyły się uroczystości koronacji łaskami słynącego obrazu Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Na skronie Jezusa i Maryi trafiły korony, które na ten historyczny moment czekały 60 lat.
Tłumy wiernych i blisko 120 koncelebrujących kapłanów
26 września salezjańskie sanktuarium Maryjne wypełnili duchowni i wierni z diecezji bielsko-żywieckiej i z różnych miejsc, gdzie swoją działalność prowadzą księża salezjanie. Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Roman Pindel. Liturgię sprawował również bp Piotr Greger, ks. Marek Studenski, wikariusz generalny oraz ks. prałat Stanisław Morawa, wikariusz biskupi do spraw sanktuarium.
Eucharystię koncelebrowało blisko 120 kapłanów. Byli wśród nich księża salezjanie, na czele z ks. Romanem Jachimowiczem, delegatem generała salezjanów, ks. Dariuszem Bartochą, inspektorem prowincji krakowskiej oraz kustoszem sanktuarium ks. Łukaszem Krysmalskim. Modlili się duszpasterze dekanatu oświęcimskiego, kapłani diecezji i siostry zakonne.
Razem z duchownymi w świątyni zgromadzili się przedstawiciele różnych środowisk życia religijnego i społecznego; obecni byli politycy i samorządowcy, poczty sztandarowe. Nie zabrakło byłych i obecnych wychowanków salezjańskich szkół.
Całość celebracji poprzedziło wykonanie hymnu koronacyjnego. Utwór skomponowany specjalnie na tę okoliczność zaśpiewał liczący 60 osób chór pod batutą Macieja Leśniaka, organisty bielskiej katedry, z towarzyszeniem miejscowego organisty Piotra Gurowicza i kwintetu dętego.
Na początku liturgii przedstawiciele salezjańskiej parafii wraz z kustoszem skierowali do biskupa prośbę o dokonanie koronacji wizerunku biskupimi koronami. Na ręce pasterza diecezji złożono także księgi z intencjami modlitewnymi oraz wpisami o otrzymanych łaskach.






Fot. Kurier Oświęcimski
Homilia biskupa: trzy znaki historii Oświęcimia
W okolicznościowej homilii biskup ukazał Oświęcim przez pryzmat trzech znaków jego historii. Pierwszym jest Auschwitz-Birkenau – miejsce męczeństwa i śmierci. Drugim – wielowiekowa historia Oświęcimia jako ważnego grodu, centrum życia kościelnego i stolicy Księstwa Oświęcimskiego. Trzecim jest obecność salezjanów, którzy pod koniec XIX wieku właśnie tutaj założyli swoją pierwszą placówkę w Polsce, a w odbudowanej dawnej dominikańskiej świątyni umieścili wizerunek Matki Bożej Wspomożenia Wiernych.
– Obraz ten od początku doznaje wielkiej czci ze strony samych salezjanów, ich wychowanków i przybywających do tej świątyni wiernych – mówił biskup, przypominając, że kult ten został potwierdzony w sposób uroczysty 24 września 1997 roku, gdy biskup Tadeusz Rakoczy ustanowił w kościele parafialnym pod wezwaniem NMP Wspomożenia Wiernych w Oświęcimiu sanktuarium, szczególnie dla wiernych z miasta i okolicy.
Kaznodzieja przywołał także postać św. Jana Bosko, założyciela salezjanów i wielkiego czciciela Maryi. – Znane są powszechnie słowa św. Jana Bosko powtarzane wychowankom: „Zaufajcie Maryi Wspomożycielce, a zobaczycie co to są cuda” – przypomniał biskup.
Istotę Maryjnego wspomożenia biskup przedstawił, omawiając ewangeliczną scenę wesela w Kanie Galilejskiej. – Zobaczmy, jak Ona wspomaga działanie Jezusa wobec tych, którzy nie wierzą. Jak bardzo jest potrzebna, by dotrzeć do zagubionych, z poplątanym życiem, z problemami większymi niż nieoczekiwany brak wina – podkreślił. – Niech to zachęca nas do postawy sług, którzy posłuchali, i pouczeni uczynili, co Jezus im polecił. Ona chce być Wspomożycielką także dla nas, niezależnie od tego, jaka jest nasza wiara – spuentował.
Obrzęd koronacji i odsłonięcie wizerunku
Po homilii odbył się obrzęd koronacji. Stosowny dekret potwierdzający koronację, status sanktuarium oraz przywilej uzyskiwania odpustów odczytał ks. prałat Stanisław Morawa. Z kolei ks. Łukasz Krysmalski SDB, kustosz sanktuarium, w postawie klęczącej oraz z dłonią na Ewangelii złożył wobec biskupa przysięgę strzeżenia obrazu oraz opieki nad pielgrzymami.
Następnie bp Roman Pindel odmówił modlitwę koronacyjną, po czym ukoronowany wizerunek został uroczyście odsłonięty przy dźwiękach fanfar. Korony – ze względu na uwarunkowania techniczne oraz wysokość samego malowidła – zostały nałożone przez biskupa 21 września. Nagranie tego momentu odtworzono w chwili odsłaniania ukoronowanego obrazu.
List prezydenta i podziękowania kustosza
Na zakończenie liturgii biskup przekazał kustoszowi oprawiony tekst dekretu koronacyjnego. Odczytano także okolicznościowy list Prezydenta RP Karola Nawrockiego. „Pozdrawiam duchowych synów i córki świętego Jana Bosko, kapłanów, władze lokalne, parafian i wszystkich przynoszących swoje modlitwy” – wybrzmiały słowa głowy państwa, odczytane przez ks. Bartochę.
Tuż przed błogosławieństwem końcowym słowa podziękowań skierował do obecnych kustosz ks. Łukasz Krysmalski. Podziękowania objęły hierarchów kościelnych, współbraci salezjanów, władze samorządowe, wolontariuszy. Kustosz nazwał biskupa „szczęściarzem”, który urodził się w Oświęcimiu – „pod płaszczem Matki Bożej” – a potem mógł jej wizerunek ukoronować.
Historia kultu Matki Bożej Wspomożenia Wiernych
Wezwanie Matki Bożej Wspomożenia Wiernych ma swoje źródło w łacińskim tytule Auxilium Christianorum (Wspomożenie chrześcijan). W XVI wieku przyjęło się ono w języku polskim w Litanii Loretańskiej. Maryjny tytuł zyskał jeszcze na znaczeniu po zwycięstwach pod Lepanto i w Odsieczy Wiedeńskiej oraz po uwolnieniu Piusa VII z niewoli napoleońskiej. To właśnie ten papież ustanowił święto NMP Wspomożenia Wiernych.
Wielkim czcicielem Maryi Wspomożenia Wiernych był św. Jan Bosko, który ku Jej czci wybudował w Turynie monumentalną bazylikę z obrazem Maryi w głównym ołtarzu. Za przyczyną salezjanów – duchowych synów świętego – kopie tego obrazu pojawiały się tam, gdzie powstawały salezjańskie dzieła. Oświęcim był pierwszą w Polsce placówką tego zgromadzenia. W odbudowanym podominikańskim kościele księża salezjanie umieścili obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, namalowany w 1907 roku przez miejscowego malarza Jana Szczęsnego Stankiewicza.
ks. Piotr Bączek
Źródło: Diecezja Bielsko-Żywiecka

Do większości tu komentujących
Opier…cie się od ludzi wierzących. Jeśli jesteście ateistami/przeciwnikami katolików, to szukajcie forum i przestrzeni, która wam odpowiada. Proste! Proponuję wyjazd na stałe do Francji, UK, a nawet do Nigerii czy Pakistanu. Tam powinniście się poczuć uwolnieni od katolików. Powodzenia na nowej drodze życia! xD
Ks. Krzyszof Grzywocz: Po tym można rozpoznać fanatyka religijnego?
„Dojrzałe chrześcijaństwo: dojrzały lider, ksiądz, teolog, katecheta wspierają wolność i samodzielność, a nie boją się jej, nie zawężają. Fanatyk natomiast zawęża wolność do zasad. Stosuje kategorię „musisz” – bez wyjaśnień, dlaczego. Podporządkowuje innych swoim poglądom i boi się innych poglądów. Nie słucha. Na początku bywa to trudne do zauważenia. Ludzie zaburzeni, szczególnie ci o zaburzeniu fanatycznym, są niezwykle sprawnymi manipulantami. To taka inteligencja, która jest kompensacją zaburzenia osobowości”.
Droga do piekła jest szeroka i łagodna. Bardzo fajnie i przyjemnie się nią idzie. Możecie iść sobie tymi czarnymi marszami, nikt wam nie zabroni. Tylko tam gdzie zmierzacie będzie już tylko płacz i zgrzytanie zębów. Droga do zbawienia jest wąska, stroma i pełna niebezpieczeństw. Chrystus pokazał nam, że trzeba będzie wiele wycierpieć, będzie się przeklinanym przez „oświecone” społeczeństwo, będziemy wyszydzani i prześladowani za naszą wiarę. Ale koniec końców, to tylko krótki czas na ziemi. A każde cierpienie zbliża nas do Pana. Przed zbawionymi czeka wieczność z Bogiem, a przed resztą wieczne męczarnie.Tyle w temacie. Możecie teraz żyć jakby Boga nie było, jakby bogiem miał być człowiek. Szukacie szczęścia w tym świecie. I może go znajdziecie poprzez zabijanie niewinnych dzieci w łonach matek, ale po śmierci z tego wszystkiego będziecie osądzeni. I już wtedy nie będzie ratunku, nie będzie odwrotu od swoich czynów. Śmierć kończy naszą drogę na ziemi i czas na zbawienie.
„Mam taki apel. Rodzice! Mówcie dzieciom o Polsce. Mówcie, jaka może być – silna, mądra, piękna, jeśli tylko stworzymy jej do tego warunki” – całkowicie się zgadzam. Mówmy o Polakach z których możemy być dumni. O Marii Skłodowskiej, na przykład. O Dezyderym Chłapowskim (mało kto teraz o nim pamięta), o Hipolicie Cegielskim, o Paderewskim – oczywiście, to jedna z najbardziej niedocenianych postaci w historii Polski. Ale też o ludziach, którzy przez swoją głupotę, chciwość lub zdradę przyczynili się do licznych klęsk, jakie spotkały naszą ojczyznę. Więc Kościuszko, ale też Potocki, Branicki, Rzewuski + biskupi. Książę Józef Poniatowski, ale też generał Zajączek. Przykładów znajdzie się cała masa. Rzecz więc tym, aby nie wspominać tylko bohaterów, ale pamiętać też o mniej chwalebnych kartach historii. O czym pisali i Słowacki, Norwid, Żeromski i in. Dlatego nie lubię bogoojczyźnianej wersji historii jaką karmił nas pis. Bo to po prostu kłamstwo jest.
Jan Matejko był w życiu prywatnym beznadziejnym pantoflarzem, któremu szurnięta żona urządzała stale karczemne awantury żądając więcej pieniędzy. Więc chłop malował ile mógł, najchętniej w tematach patriotycznych, które się wtedy dobrze sprzedawały.
To świetnie, że mamy w historii świetlane postacie. Bohaterów bez skazy, lub prawie. Ale rzecz w tym – jakie z historii wyciągamy wnioski. A często wnioski te niewiele miały wspólnego z rzeczywistością i przynosiły dla Polaków opłakane konsekwencje. Uważam, że o wolność trzeba walczyć, ale tylko wtedy, gdy ma to realnie jakiś sens. Więc powstania śląskie czy wielkopolskie – tak, powstanie styczniowe lub warszawskie – nie. Nie sztuką jest dać się zabić, lecz sztuką jest zwyciężyć. Nie zawsze husaria przybędzie z odsieczą. A Bóg? Mógłby się czasem bardziej postarać. Na przykład sprowadzając 1 września ’39 obfite deszcze, gdzie niemieckie bombowce utknęłyby we mgle na lotniskach, a niemieckie czołgi utknęłyby w błocie. Czyżby Bóg Polaków nie lubił?
„Tak 100% katolik nie powinien zabijać nikogo … Chrystus nie dyskutuje z piątym przykazaniem. Nie zabijaj!”
Aha. Więc rozumiem że poprzesz też zakaz aborcji kadłubka nawet gdy realnie zagraża życiu twojej żony/córki, prawda? I również w razie ciąży wynikłej z gwałtu na twojej żonie/córce?
To pójdźmy dalej. Przypuszczam, że odmawiasz też służby wojskowej, bo przecież na wojnę idzie się po to, żeby zabijać? I tym podobne farmazony.
Nie powiem, że to godne pochwały – mieć takie radykalne poglądy. Zresztą – to sobie je miej. Tylko nie zmuszaj innych, aby się do tych twoich fundamentalistycznych zasad pod groźbą więzienia stosowali.
Wyjście setek tysięcy kobiet na ulice nie było spowodowane jakąś agitacją skrajnych środowisk feministycznych. Odbyły się one dokładnie zaraz po ogłoszeniu przez pis zaostrzonych przepisów antyaborcyjnych. Ani wcześniej, ani później. A że te środowiska próbowały się podłączyć pod masowy protest kobiet i były medialnie histerycznie widoczne, to już zupełnie inna sprawa.
Aborcja jest w Polsce tematem tłuczonym politycznie od 30 lat. Polska jest jedynym krajem w Europie gdzie aborcja jest zakazana. Bez względu co sobie o tym myślisz, zakaz ten jest po prostu i najzwyczajniej w świecie – nieskuteczny. Każda kobieta w takiej sytuacji chcąca dokonać aborcji używa przeglądarki googla i po 10 sekundach już wie, gdzie pojechać: do Słowacji, Czech czy do Niemiec. Żeby temu realnie zapobiec należałoby albo zamknąć granice, albo wprowadzić obowiązkowe badania ginekologiczne wszystkich kobiet w wieku rozrodczym wyjeżdżających z kraju. Hipokryzja? Jak Himalaje. Problem dotyczy w praktyce tylko kobiet ciemnych, zahukanych lub bardzo biednych.
„Cyt: Przywoływanie imienia Boga, aby usprawiedliwić przemoc lub ucisk, jest profanacją tego imienia”. Dodał, że nic, co zniekształca ludzką godność, nie może twierdzić, że pochodzi od Boga, a język religijny powinien prowadzić do „rozbrojenia serc i słów” – Papież
To będzie dłuższy tekst, ale są momenty, kiedy człowiek czuje, że musi coś powiedzieć. Nie dlatego, że to coś zmieni, ale dlatego, że milczenie byłoby współudziałem. A więc mówię: jesteśmy w stadium czwartego stopnia rozkładu i musimy zdecydować, co dalej.
To nie dzieje się z dnia na dzień. To nie wojna. To nie katastrofa naturalna. To coś gorszego – proces rozkładu, który zaczyna się od duszy narodu. A duszę narodu najpierw atakuje się przez kulturę.
Kiedyś rola artysty była jasna. Artysta był rycerzem ducha. Tworzył mit, cementował wspólnotę, dawał ludziom wyobrażenie o tym, kim są, skąd przyszli i dokąd zmierzają. Matejko nie malował obrazów, by ktoś mu poklepał plecy na wiedeńskim bankiecie. Malował, by w narodzie, który nie miał państwa, zostało jeszcze coś z ducha – z tego niepoddającego się rdzenia polskości.
Czy wiecie, że w 200. rocznicę bitwy pod Wiedniem, gdy Rzeczypospolitej nie było na mapie, a Wiedeń usilnie próbował przypiąć sobie polskie zasługi, Matejko wynajął w Wiedniu salę, za własne pieniądze i wystawił „Sobieskiego pod Wiedniem” za darmo. To było wówczas szokujące. Zobaczyły ją tłumy.
Rok wcześniej Matejko sprowadził z Paryża ogromne płótno (9×4,5 m) i zaczął wyścig z czasem. Po co? By ta gigantyczna kompozycja była gotowa na jubileusz. „Nigdy jeszcze żadnego dotąd z takim zawzięciem nie malował obrazu, wkładał on, rzec można, całą w ten obraz swą duszę. Zapał artysty do pracy był gorączkowy i nadzwyczajny!” – pisał jego powiernik Marian Gorzkowski. Podobnych rozmiarów „Bitwę pod Grunwaldem” Matejko malował przecież przez kilka lat.
Nie zrobił tego dla pieniędzy, bo kosztowało go to krocie. Nie zrobił tego dla nagrody, bo niczego nie dostał. Zrobił to dla pamięci. Dla przyszłości. Bo ukazanie zwycięstwa Jana III Sobieskiego nad wezyrem Kara Mustafą stało się dla Jana Matejki doskonałym pretekstem, by przypomnieć dawną potęgę Rzeczypospolitej oraz jej ważną rolę w dziejach Europy. Bo rozumiał, że naród bez dumy i pamięci o własnej przeszłości nie ma perspektywy przetrwania i istnienia.
A Paderewski? Jeden z największych pianistów w dziejach. Z każdej sali koncertowej czynił ambasadę sprawy polskiej. Każdą nutą, każdym gestem, każdym koncertem przygotowywał świat na przyjęcie idei niepodległości Polski. I kiedy nadszedł moment, usiadł do stołu jako polityk, bo wiedział, że Rzeczypospolita to idea większa i ważniejsza niż wszystkie nasze indywidualne osiągnięcia razem wzięte.
Będąc u szczytu sławy mówił: „Jestem Polakiem, wiernym synem Ojczyzny. Myśl o Polsce wielkiej i silnej, wolnej i niepodległej była i jest treścią mojego istnienia. Urzeczywistnienie jej było i jest jedynym celem mojego życia”.
Jak trzeba kochać Rzeczpospolitą, by nie mieć jej, słyszeć o niej jedynie z opowieści i uczynić z niej cel swojego życia? Jakie wychowanie musieli dać mu jego rodzice i dziadkowie? W jakim środowisku trzeba dojrzewać, aby wzrosnąć z takim kręgosłupem wartości?
Matejko tworzył, by podnieść naród z kolan. Paderewski grał, by świat usłyszał, że Polska ma prawo istnieć. A dzisiejsza awangarda? Holland, Ostaszewska, Stuhr? Cała ta klasa etatowo zatrudniona w fabryce wstydu. Jaki jest ich cel, oprócz tego byśmy zniknęli? Milcząco. Pokornie. W poczuciu winy.
To nie są artyści. To są kołchoźnicy propagandy, których największym osiągnięciem jest owacja na stojąco w Berlinie po pokazie filmu, w którym pogranicznik ma twarz esesmana, a Polska jest laboratorium opresji.
Gdzie ta ich Polska? Gdzie jej bohaterowie? Gdzie wartości, które chcą ocalić? Otóż nigdzie. Bo oni nie chcą ocalać czegokolwiek. Oni chcą rozłożyć Polskę na części, zalać to winą historyczną, okadzić niemiecką nagrodą i pochować pod płaszczem „artystycznej wolności”.
Nie da się zbudować państwa, którego elita artystyczna pracuje na jego demontaż. Nie da się zbudować państwa ludźmi, których bardziej obchodzi to, co powie krytyk we francuskiej gazecie, niż to, co poczuje dziecko w polskiej szkole. Nie da się ocalić duszy wspólnoty, w której środowisko artystyczne walczy z własnym narodem. Zastanówcie się nad tym, jak to się stało, że żyjemy w kraju, który sam sobie pisze nekrolog?
I kiedy tak patrzymy, jak nasz świat się rozmywa, jak słowo „Polska” znika z ust tych, którzy powinni je nieść wysoko, być może musimy zapytać nie o nich, ale o nas? Gdzie my w tym wszystkim jesteśmy?
Mam taki apel. Rodzice! Mówcie dzieciom o Polsce. Mówcie, jaka może być – silna, mądra, piękna, jeśli tylko stworzymy jej do tego warunki. Mówcie, że nie musi być obciachem, za który przeprasza się w Brukseli, ale marzeniem, które się realizuje – od szkoły po sejm, od warsztatu aż po scenę. Marzeniem każdego dnia.
Niech Twoje dzieci wiedzą, że nie trzeba się do niczego przypinać, by zmieniać świat. Nie trzeba przyklejać się do asfaltu, by zostawić po sobie ślad.
Trzeba kochać i pracować. Wierzyć i budować. Tak, jak robili to ci, których imiona dziś spychane są z podręczników przez „nowoczesność”, „krytyczne myślenie” i grant z Fundacji Batorego.
Powiedzcie im, że z tą Polską – choć tak często wyszydzaną – mogą zrobić rzeczy wielkie. Naprawdę wielkie. Nie przez wstyd, lecz przez dumę.
Jeszcze możemy wygrać ten bój o kulturę, o sens, o narrację, ale nie zrobi tego Holland z tą dziwną panią, odbierającą niemiecką nagrodę w Berlinie, opowiadającą o tym, że to Rosja wybrała Polakom Nawrockiego.
Zrobią to ojcowie, którzy będą opowiadać synom o Pileckim. Matki, które pokażą córkom miłość do ojczyzny nie jako balast, ale jako zaszczyt. Rodziny, które przestaną milczeć, kiedy znów ktoś nazwie Polskę „ciemnogrodem”. Rodziny, które powiedzą swoim dzieciom: „nie wstydź się być Polakiem, bo to najpiękniejsza rzecz, jaką możesz mieć w metryce”. Proszę Was o to.
Ja takich rodziców miałem. W moim domu była książka o Cichociemnych, o Pileckim, o Wyklętych. Był proces toruński. Był poczet Królów Polskich i album z zamkami w Polsce w takiej grubej okładce. Były zdjęcia z Popiełuszką i ks. Suchowolcem. Ja tylko pytałem i szukałem więcej.
Mamo, Tato! Przepraszam, że czasem tego nie doceniałem. Z całego serca Wam dziękuję, że nadaliście mojemu życiu sens. Dziękuję, bo tak wielu go dziś nie ma.
Tak 100% katolik nie powinien zabijać nikogo bez względu na jego cechy, kolor skóry, orientację czy stopień niepełnosprawności. Chrystus nie dyskutuje z piątym przykazaniem. Nie zabijaj!
Wikipedia: „Strajk Kobiet, wspólnie z organizacjami i ugrupowaniami takimi jak Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, Aborcyjny Dream Team[w innych językach], Łódzkie Dziewuchy Dziewuchom, Wielka Koalicja za Równością i Wyborem, Centrum Praw Kobiet, Kobiety w Sieci, Akcja Demokracja oraz posłankami Lewicy, opracował w 2021 roku projekt ustawy obywatelskiej „Legalna Aborcja Bez Kompromisów”, pod którym zebrano ponad 200 tysięcy podpisów[21]. Projekt ustawy zakładał:
możliwość przerwania ciąży na NFZ do 12. tygodnia jej trwania bez pytania pacjentki o powód;
możliwość przerwania ciąży na NFZ po 12. tygodniu w przypadku wykrycia wad płodu lub gdy ciąża jest wynikiem czynu zabronionego;”
Czyli jednak chodziło o możliwość przerwania ciąży do 3 miesiąca bez względu na występowanie choroby u dziecka.
Ściemniać to możesz sam sobie lewaku, że chodziło tylko o zagrożone ciążę.
Czyli jako 100% katolik byłbyś za tym, aby twoja córka w razie nieszczęścia jak najbardziej urodziła śliniący się kadłubek bezładnie machający kikutami odnóży? Bo o to w tym proteście chodziło.
Dwulicowość polityków zwraca zawsze największą uwagę.
Drobna korekta – zamiast ” w proteście, który” powinno być ” w proteście przeciwko prawu, które”.
Zamiast rozmawiać o uroczystości – niestety uwaga skupiła się na tym, kto w niej mógł uczestniczyć i jakie poglądy powinien wyznawać.
Uroczystość była przepięknie zorganizowana i bardzo miło było widzieć na niej zarówno wiele osób duchownych jak i przedstawicieli instytucji państwowych. Byłoby widocznym brakiem, gdyby prezydent miasta, wybrany przez większość mieszkańców już w pierwszej turze, nie został na tą uroczystość zaproszony lub odmówił uczestnictwa bez ważnego powodu. Jest przecież dobrym gospodarzem naszego miasta.
Odnosząc się jednak do komentarzy, chciałbym wyrazić przekonanie, że jeżeli jakaś zakonnica lub ksiądz w swojej naiwności może głosować na byłego chuligana, aby został prezydentem Polski, tak samo każdy katolik, może uczestniczyć w proteście, który w jego sumieniu wprowadza realne zagrożenie w sposobie traktowania kobiet w ciąży przez lekarzy.
Jeśli komuś się wydaje, że katolik ma obowiązek zawsze ślepo słuchać nakazów instytucji religijnej, to warto, aby przypomniał sobie, że ta sama instytucja religijna popełniała i nadal popełnia błędy – czasem nawet karygodne błędy (patrz fragmenty kazania biskupa Meringa na Jasnej Górze). Wystarczy dobrze przypomnieć sobie życiorys św. Jana Pawła II, który sam prosił o przebaczenie, ale też popełnił kilka błędów, za które nie zdążył przeprosić (nominując na stanowiska kardynalskie czasami niewłaściwych ludzi, o których słabościach dobrze wiedział – polecam poczytać o listach przyjaciółki papieża – Anny-Teresy Tymienieckiej).
Problem aborcji jest bardzo skomplikowanym zagadnieniem o wielu aspektach i (choć generalnie przerwanie ciąży powinno kojarzyć się każdemu racjonalnie myślącemu człowiekowi z brutalną ingerencją w rozwój niewinnej istoty) nie sposób zapominać, że każda sytuacja może być na swój sposób złożona i trudna w ocenie moralnej. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że większość księży, gdyby miała żony lub partnerki z „problemową” ciążą zdecydowałaby się na aborcję. Być może niektórym nie mrugnęłaby nawet powieka przy wydawaniu wyroku na nienarodzone dziecko. Ja aborcji nie pochwalam i mam nadzieję, że nigdy na nią nie wyrażę zgody, ale powstrzymuję się od oceny tych, którzy podobno się na nią zdecydowali. Ktoś inny ich osądzi.
Dziwię się tylko tym, którzy wierzą naiwnie, że stanowisko względem aborcji trzeba zająć i że świat z zakazem aborcji, to cel chrześcijaństwa. Otóż zadaniem katolików nie jest wprowadzanie prawa świeckiego zbieżnego z prawem boskim. Taki scenariusz nie oznacza nieba na ziemi, a wprost przeciwnie – piekło. Głęboko wierzę, że nie o to chodzi dobremu Bogu. On raczej „miłosierdzia pragnie, nie ofiary”.
Podsumowując: władza na ziemi nigdy nie powinna należeć do żadnej instytucji religijnej ani grupy fundamentalistów. Tylko władza uwzględniająca wolność człowieka i jego prawo do pozostania ateistą lub prawo do wyznawania wiary, która nie narusza wolności innych, ma prawo zbudować względny pokój na tym świecie. I chyba właśnie o to chodzi dobremu Bogu – żebyśmy nauczyli się żyć na tym świecie razem, a nie próbowali sobie nawzajem udowodnić, że tylko my mamy rację i znamy prawdę. Cóż bowiem, jeśli jednak się pomylimy?
W protestach przeciwko zmuszaniu kobiet do rodzenia upośledzonych dzieci brało też udział wielu katolików, niekoniecznie zaczadzonych prawackim radykalizmem. Którzy nie chcieli aby ich żony lub córki stawały przed dylematem co robić w takiej sytuacji. Może Stefan sam zada sobie takie pytanie.
Koronacje obrazów, czarne marsze, aborcja, kanonizacja. Ten chłop ma wszystkie możliwe poglądy. Taki aksjologiczny Chuck Norris 🙂
„marsz proaborcyjny” – typowe pisowskie kłamstwo w nadziei, że ludzie już zapomnieli o co chodziło. Protesty dotyczyły orzeczenia pisowskiego trybunału konstytucyjnego nakazującego kobietom donoszenie ciężko uszkodzonych w wyniku wad genetycznych płodów-potworków. W praktyce wystraszono też karami lekarzy ginekologów, którzy odmawiali dokonania aborcji nawet gdy zagrożone było życie matki. Dlatego kobiety wyszły z patelniami na ulice.
Od czego się zaczęło?
18 listopada 2020 roku na stołecznym Pl. Powstańców Warszawy doszło do najbardziej brutalnej interwencji policji podczas masowych protestów przeciwko orzeczeniu Trybunału Julii Przyłębskiej rozszerzającemu zakaz aborcji. Na Plac skierowano policjantów z garnizonów z całej Polski, w sumie było ich 3,5-4 tys. Około 21:00, kiedy protestujący chcieli już się rozchodzić, policjanci ich otoczyli. W tłum protestujących skierowano około 60 oficerów z Centralnego Pododdziału Kontrterrorystycznego „BOA” po cywilnemu, uzbrojonych m.in. w pałki teleskopowe i gaz. Najpierw stali w bocznej uliczce, ale potem zaczęli wyciągać poszczególne osoby z tłumu zgromadzonego na placu pod budynkiem TVP. Ludzie wpadli w panikę, bo mężczyźni po cywilnemu byli podobni do kiboli, którzy wielokrotnie w poprzednich dniach atakowali protestujących. W powstałym zamieszaniu w ruch poszły pałki i gaz. Jednego z antyterrorystów sfilmowano, jak nagle odwraca się i z wielką siłą wymierza pałka teleskopową dwa ciosy.
Protesty przeciwko zaostrzeniu przepisów dotyczących aborcji w Polsce – masowe, antyrządowe protesty społeczne, które rozpoczęły się w Polsce po wyroku wydanym 22 października 2020 przez Trybunał Konstytucyjny, który orzekł, że możliwość aborcji z powodu ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu jest niezgodna z konstytucją.
Protesty odbyły się w kilkuset miastach w Polsce i w ponad stu miastach poza polskimi granicami. 28 października policja odnotowała w całym kraju 410 protestów, w których uczestniczyło ponad 430 tys. osób. W samym Wielkim Marszu na Warszawę 30 października wzięło udział ok. 100 tys. osób. Były to największe demonstracje w Polsce od czasu przemian ustrojowych w 1989 roku
Trzeba być obrotnym. Rano do kościoła a wieczorem na marsz proaborcyjny.
Za Wikipedią: „W związku z organizowanymi demonstracjami policja odnotowała 22 wtargnięcia na msze i 79 uszkodzeń elewacji budynków kościelnych[38]. W wyniku protestów zdewastowano kilka pomników Jana Pawła II, m.in. w Konstancinie-Jeziornie[39], Legionowie[40] i Poznaniu[41].”
Serio? Jak Wam nie wstyd wierzyć z w takie bzdury?
Z tego co kojarzę to akurat dr Przewoźnik pilnował kościoła WNMP w momencie kiedy p. Janusz szedł w marszu kobiet. Taka jest różnica!
A kto obok Chwieruta i jego żony siedział niejaki doctor radny Przewoźnik tego ślepcy nie zauważyliście.
Jak Wam nie wstyd zapraszać uczestników strajku kobiet? Pamiętacie co krzyczeli? Pamiętacie co robili z kościołami? Janusz uczestniczył w tym marszu w Oświęcimiu!
Prezydent w pierwszej ławce uczestnik antykościelnego marszu strajku kobiet.
Prezydent w pierwszej ławce uczestnik antykościelnego marszu strajku kobiet.
Ważne że prezydent może sobie spojrzeć w twarz, uczestnik protestu kobiet.
To Waldiego nie zaprosili na tak ważne uroczystości toż to skandal.